Hij had haar nummer. Al drie dagen lang.

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten. Foto is ter illustratie.

Ze hadden negen holes gelopen. Naast elkaar, soms even apart als de baan dat vroeg, soms wachtend op hetzelfde gras terwijl de groep voor hen verder liep. Ze hadden gelachen om een bal die hardnekkig weigerde te gaan waar hij moest. Ze hadden gepraat over dingen die je niet verzint omdat je iemand wil imponeren, maar die gewoon komen omdat het goed voelt om naast iemand te lopen.

Aan het einde van de middag, bij de naborrel, had hij zijn telefoon gepakt.

“Mag ik je nummer?”

Ze had even gekeken. Niet aarzelend. Meer zoals iemand kijkt die een beslissing al heeft genomen voor de vraag is gesteld. Ze had haar hand uitgestoken naar zijn telefoon en het zelf ingetypt.

Ze reden allebei naar huis. En daarna was het stil.

Drie dagen lang

Die avond had hij zijn schoenen naast de deur gezet en was op de bank gaan zitten. Niet om televisie te kijken. Gewoon zitten. De dag speelde nog na. Haar gezicht toen ze die ene hole mislukte en om zichzelf moest lachen. De manier waarop ze luisterde, echt luisterde, als hij iets zei. Het was er gewoon. Dat gevoel.

Zijn telefoon lag op de salontafel. Hij keek ernaar. Pakte hem op. Opende haar naam.

En legde hem weer neer.

Zij lag die avond in bed en staarde naar het plafond op de manier die ze zichzelf eigenlijk niet toestond. Ze dacht aan zijn opmerking ergens op hole zeven, over hoe hij altijd vergat te genieten van wat er was omdat hij bezig was met wat er nog moest komen. Ze had hem aangekeken en gedacht: dat ken ik. Ze had het niet hardop gezegd.

Haar telefoon lag op het nachtkastje. Ze liet hem liggen.

Waarom dit zo vaak voorkomt

Ik hoor dit vaker dan je denkt. Van mensen die na een golf event of een andere activiteit met een nummer naar huis rijden en dat nummer drie dagen later nog steeds niet hebben gebruikt.

Het is niet dat het gevoel er niet was. Het is dat de jaren je voorzichtiger hebben gemaakt. Op je 30e stuur je gewoon. Je riskeert het, want wat is het ergste dat kan gebeuren? Maar op je 50e weet je precies wat het ergste is dat kan gebeuren. Je hebt teleurstellingen gekend. Je hebt verwachtingen gehad die uitdraaiden op niets. Je hebt het gevoel herkend en je hebt ongelijk gehad.

Dus je wacht. Je weegt af. Je vraagt jezelf af of jij het was die iets voelde, of zij ook. Of je het goed hebt gelezen. Of de golfbaan iets romantischer maakt dan het is.

En intussen gaan er drie dagen voorbij.

Donderdag

Ze was de vaatwasser aan het inruimen. Niet aan het nadenken, of juist wel, op die manier die je overkomt als je handen bezig zijn maar je hoofd ergens anders is. Ze dacht aan hole zeven. Aan wat hij had gezegd. Ze pakte haar telefoon, typte iets kleins dat de deur opende zonder te veel te zeggen, en stuurde het voor ze zichzelf de kans gaf om het te wissen.

Ze legde haar telefoon omgekeerd op het aanrecht.

Vier minuten later trilde hij.

Ze bleef even staan. Draaide hem om. Las wat hij had geschreven. En glimlachte op de manier van iemand die blij is dat ze het toch heeft gedaan.

Hij had op haar gewacht zonder het te weten. De drie dagen die zij had gewacht, had hij ook gewacht. Ze hadden allebei dezelfde naam in hun telefoon laten staan zonder hem aan te raken.

Zij was degene die uiteindelijk bewoog.

Wat ik hieruit wil zeggen

Ik weet niet altijd wat er na een activiteit gebeurt. Maar ik weet wat er soms niet gebeurt, omdat de radiostilte langer duurt dan de moed.

Als jij nu een naam in je telefoon hebt staan van iemand die je hebt leren kennen op de golfbaan, en je bent al een paar dagen aan het afwegen, stuur het dan.

Niet omdat het zeker goed komt. Maar omdat je anders nooit weet hoe snel hij had gereageerd.

Zie je snel?
Mart