Hoe schipper Wamme het zeilavontuur ziet

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten.

Ik ken Wamme al jaren. Hij is onze schipper, de man die elk zeilavontuur van begin tot eind aan het roer staat. Groot, kalm, het soort mens dat weinig zegt maar alles ziet.

Op een avond, ergens aan het einde van een zeilweekend terwijl de anderen al sliepen, vertelde hij me iets wat ik niet ben vergeten.

“Ik weet binnen een uur hoe een weekend gaat lopen,” zei hij. “Altijd.”

Ik vroeg hem hoe.

Hij keek even naar het water. Toen zei hij: “Aan hoe mensen aan boord stappen.”

Wat hij ziet als de groep arriveert

Wamme staat altijd op dezelfde plek als de groep aankomt. Niet om indruk te maken, niet omdat het zo hoort, maar omdat hij zegt dat het de beste plek is om te kijken. Niet naar wat mensen doen, maar naar hoe ze het doen.

Hij ziet wie er aarzelend de loopplank op stapt en even stilstaat voor ze doorloopt. Hij ziet wie er meteen een grapje maakt om de spanning te breken. Hij ziet wie er als eerste de anderen opneemt, wie er naar de horizon kijkt in plaats van naar de groep, en wie er al na vijf minuten een gesprek voert alsof ze er al uren zijn.

“Die laatste,” zei hij, “die trekken de rest mee. Die bepalen de eerste uren.”

Ik had hem nog nooit zo veel achter elkaar horen zeggen.

Het weekend dat hij me bijbleef

Ik vroeg hem of er een weekend was dat hij nooit was vergeten.

Hij dacht even na. Niet lang, maar genoeg om te weten dat hij al wist welk weekend het was voor ik de vraag had afgemaakt.

Het was een zomerweekend, zei hij. Een groep zoals alle andere groepen, op het eerste gezicht. Maar er was een man aan boord die hij meteen had opgemerkt. Niet omdat hij opvallend was, maar juist omdat hij dat niet was. Hij stapte als laatste aan boord, koos een plek aan de rand van het dek, en zei de eerste avond bijna niets.

Wamme hield hem in de gaten. Niet op een opdringerige manier, gewoon zoals hij altijd kijkt.

De eerste avond at de man mee maar bleef aan de buitenkant van het gesprek. De tweede ochtend zat hij vroeg op het dek, voor de rest wakker was, met een kop koffie en de Waddenzee voor zich. Wamme had hem gezelschap gehouden zonder veel te zeggen. Ze hadden naar het water gekeken. Dat was genoeg.

Zaterdag gebeurde er iets op het strand van Vlieland.

De groep zat na het diner buiten. De avond was warm, de sfeer was losser dan de dag ervoor, en ergens in die ontspanning stond de man op en liep naar een vrouw aan de andere kant van het vuur. Hij zei iets. Zij lachte. En Wamme, die op een afstandje stond, zag het gebeuren zoals hij het al tientallen keren had zien gebeuren.

Het moment waarop iemand besluit dat hij er klaar voor is.

Wat Wamme weet dat wij niet weten

Ik heb Wamme gevraagd hoe hij dat doet. Hoe hij weet wat hij weet, ziet wat hij ziet.

Hij haalde zijn schouders op. “Ik breng mensen van A naar B,” zei hij. “Maar het echte reizen doen ze zelf.”

Ik begreep wat hij bedoelde. Het schip vaart. De route is bekend. Maar wat er met mensen gebeurt terwijl ze varen, dat is nooit hetzelfde. Dat is altijd nieuw. En Wamme, die elk weekend meemaakt, is elke keer opnieuw getuige van iets wat hij nooit voor de volle honderd procent kan voorspellen, ook al denkt hij het soms.

“Soms vergis ik me,” gaf hij toe. “Soms is de man die stil is gewoon moe. Soms is de vrouw die meteen praat ook bij aankomst al vertrokken in haar hoofd.”

Hij pauzeerde even.

“Maar het weekend dat ik je net vertelde? Die man stuurde me een foto. Een tijd later. Op zijn bruiloft.”

Wat ik wil dat je hieruit meeneemt

Ik vertel dit verhaal niet om romantische verwachtingen te wekken. Niet iedereen die aan boord stapt vindt er een partner. Dat is ook niet waarom je gaat.

Je gaat omdat er iets is wat een weekend op het water doet wat het dagelijks leven niet doet. Het haalt de ruis weg. Het geeft tijd. Het plaatst je naast mensen op een manier die toeval lijkt maar dat niet is.

En ergens op die boot staat Wamme. Hij kijkt. Hij stuurt. Hij weet dingen die hij niet hardop zegt.

En soms, aan het einde van een weekend, als de anderen al slapen en het water stil is, vertelt hij er iets van.

Aan degene die er klaar voor is om te luisteren.

Zie je snel op het water?
Mart