Iets wat je pas begrijpt als je er voor de tweede keer bent

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten.

Er is een moment dat ik altijd herken. Iemand staat aan het einde van de golfdag bij de auto, tas in de hand, en zegt: “Mart, wanneer is de volgende?”

Dat is geen beleefdheid. Dat is iets anders. Dat is het gevoel van iemand die iets heeft meegemaakt wat hij of zij niet precies kan omschrijven, maar wel wil herhalen.

En dat is precies waar dit artikel over gaat.

De eerste keer is spannend. De tweede keer is anders.

Wie voor de eerste keer komt, heeft van alles in zijn hoofd. Wie is er? Hoe gaat het? Pas ik er wel tussen?

Die gedachten zijn er bij de tweede keer gewoon niet meer. Je weet hoe de dag eruitziet. Je weet wat je kunt verwachten van de sfeer, van het programma, van de mensen. En juist omdat die onzekerheid weg is, ontstaat er ruimte voor iets wat de eerste keer niet altijd lukt: je bent er echt bij.

Je kijkt anders. Je luistert anders. Je bent minder bezig met jezelf en meer bezig met de mensen om je heen. En daarin zit het verschil tussen een leuke dag en een dag die echt iets doet.

Wat er gebeurt als iemand meerdere activiteiten heeft gedaan

Ik zie het bij mensen die niet alleen terugkomen naar de golf, maar ook het padel hebben gedaan, de Single Avond, kookweekend hebben meegemaakt of het zeilavontuur. Er ontstaat iets wat ik alleen kan omschrijven als een ander soort zelfvertrouwen.

Niet het aangeleerde zelfvertrouwen van iemand die zichzelf heeft aangepraat dat het wel goed komt. Maar het rustige zelfvertrouwen van iemand die weet: ik kom ergens binnen, ik ben mezelf, en dat is genoeg.

Die mensen bewegen anders door een ruimte. Ze spreken mensen aan die er nieuw bij zijn. Ze zijn al een soort anker voor de groep, zonder dat ze dat bewust doen. En die energie is aanstekelijk.

Ik zie hoe mensen die voor de derde of vierde keer meedoen, zonder er iets van te beseffen, de toon zetten voor de hele dag.

Herkenning op de baan

Er is nog iets bijzonders dat gebeurt als mensen terugkomen. Ze herkennen gezichten.

Niet altijd namen. Maar gezichten wel. Iemand die ze een keer hebben gesproken bij de naborrel. Iemand met wie ze een hole hebben gelopen tijdens een eerdere golfdag. En in die herkenning zit warmte.

Een kleine knik. Een glimlach. Soms een “hey, jij was er toch ook bij de padel?” En voor je het weet staan twee mensen die elkaar nauwelijks kennen toch al met een gedeeld verleden te praten.

Dat is wat meerdere activiteiten doen. Ze bouwen geschiedenis op. En geschiedenis maakt contact makkelijker.

Waarom golf het anders doet dan andere activiteiten

Ik organiseer meer dan alleen golf. Maar er is iets aan de baan wat ik bij andere activiteiten minder sterk zie: de dag heeft een eigen ritme, en in dat ritme is ruimte voor echte gesprekken.

Niet de gesprekken die je voert omdat je iets te zeggen moet hebben. Maar de gesprekken die ontstaan omdat je naast iemand loopt, de tijd hebt en nergens anders naartoe hoeft.

Mensen die de golfdag voor de tweede of derde keer doen, kennen dat ritme. Ze stappen er makkelijker in. Ze zijn sneller open. En soms, ergens op hole acht of negen, vertelt iemand iets wat hij normaal gesproken pas na maanden vertelt.

Dat is de golf. Niet het spel. De ruimte die het creëert.

Wat ik mensen altijd wil meegeven

Als je één activiteit hebt gedaan en je hebt het naar je zin gehad: kom terug. Niet omdat het anders beter wordt, maar omdat het anders dieper wordt.

De eerste keer leer je de plek kennen. De tweede keer leer je de mensen kennen. En bij de derde keer merk je dat je zelf bent veranderd in iemand die anderen welkom heet.

En dat is, als ik heel eerlijk ben, misschien wel het mooiste wat Elkaar Ontmoeten iemand kan geven.

Zie je snel op de baan?
Mart