Lees mee en beleef de single avond van peter

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten. De gebruikte foto van dit artikel is niet van Peter.

Hij zat al zeven minuten in de auto.

Motor uit. Handen in zijn schoot. Door de voorruit zag hij mensen aankomen in kleine groepjes, sommigen alleen, allemaal op weg naar dezelfde locatie. Ze leken zo zeker van zichzelf. Of misschien zagen ze er alleen zo uit. Peter had er geen idee van. Hij had ook geen idee waarom hij zijn gordel al los had maar zijn hand nog steeds niet naar de deurhendel bewoog.

Zijn dochter had gezegd: gewoon proberen, papa. Drie weken had hij dat zinnetje met zich meegedragen voor hij op de knop drukte. En nu zat hij hier, 57 jaar oud, in een schoon overhemd dat hij twee keer had gewisseld, op een parkeerterrein in Berlicum.

Hij stapte uit. Wat was het alternatief?

De tuin die hem verraste

De tuin trof hem harder dan hij had verwacht. Niet omdat hij er veel van had verwacht, maar omdat hij er eigenlijk helemaal niets van had verwacht en het toch ergens binnenkwam. De sfeerlichten in de bomen, de geur van bloemen die hij niet bij naam kende, het geluid van stemmen en muziek dat samenkwam tot iets wat hij alleen maar als warm kon omschrijven. Een van de gastheren gaf hem een glas bubbels met de nonchalance van iemand die precies weet wat een mens op dat moment nodig heeft.

Peter nam een slok en keek de ruimte in.

Aan zijn linkerhand stonden drie mannen te lachen om iets wat hij niet had gehoord. Aan zijn rechterhand stond een vrouw alleen, met haar telefoon in haar hand maar haar blik ergens anders. Ze keek de tuin in, precies zoals hij deed. Even vroeg hij zich af of ze ook zeven minuten in haar auto had gezeten.

Hij liep naar het buffet. Niet omdat hij honger had, maar omdat je ergens moet staan.

De rest is bonus

Het was Rob die hem een uur later wat losser maakte. Rob, een brede man met een lach die zijn hele gezicht gebruikte, bleek voor het derde jaar op rij naar de Single Avond te komen. Toen Peter vroeg waarom, haalde Rob zijn schouders op op de manier van iemand die het antwoord al lang heeft gevonden.

“De eerste keer was ik ook gespannen. De tweede keer al veel minder.” Hij nam een slok bier. “Nu kom ik gewoon voor de avond.”

“Wat bedoel je daarmee?” vroeg Peter.

Rob keek hem even aan. “Je hoeft nergens op te jagen. Er is gewoon een goede avond. De rest is bonus.”

Peter herhaalde het in zijn hoofd. De rest is bonus. Hij wist niet waarom, maar het zette iets in hem wat zachter.

Avonden gaan zoals avonden gaan

Bij het dinerbuffet stond hij naast een vrouw die hem vroeg of hij de salade kende met de geroosterde paprika. Hij kende hem niet. Zij wel, en ze vertelde er met zoveel enthousiasme over dat hij even vergat dat hij eigenlijk een beetje nerveus was. Ze heette Carla, woonde in Eindhoven, werkte in de zorg, en was voor het eerst hier omdat haar vriendin had gezegd: je kunt thuis ook zitten maar dan mis je in elk geval zeker niets.

Ze lachten allebei. Ze namen samen een bord en liepen naar een tafel.

Maar avonden gaan zoals avonden gaan. Nieuwe mensen schoven aan, gesprekken splitsten zich op, en ergens tussen het hoofdgerecht en het nagerecht verdween Carla in een gesprek met een vrouw naast haar over iets wat Peter niet meer volgde. Hij belandde tegenover een man die bleek te zeilen en er met het soort enthousiasme over vertelde dat aanstekelijk is ook als je zelf nog nooit een boot van binnen hebt gezien. Daarna vertelde hij enthousiast over het Zeilweekend wat Elkaar Ontmoeten organiseert en dat een aantal van die gasten ook deze avond ook aanwezig zijn.

Peter luisterde. De muziek werd wat harder. Mensen stonden op.

Ze stond er gewoon

Om 21.33 uur stond ze naast hem.

Hij had haar niet zien aankomen. Ze stond er gewoon, aan de rand van de dansvloer, niet dansend maar kijkend, met een glimlach die nergens naartoe moest en juist daardoor iets had. Hij wist niet hoe het gesprek begon. Iets over de muziek, iets over de avond, iets kleins dat de ruimte opende voor iets groters.

Ze heette Sandra. Ze woonde in Den Bosch. Ze had ook gewacht voor ze zich aanmeldde, ze vertelde het met een lach alsof ze zich er een beetje voor schaamde maar eigenlijk ook niet.

Ze praatten. Niet over grote dingen. Over een film die ze allebei hadden gezien en allebei om verschillende redenen mooi hadden gevonden. Over de sfeerlichten in de boom boven hen, waarvan er eentje een beetje scheef hing maar juist daardoor iets had. Over hoe een avond soms anders loopt dan je denkt, en hoe dat soms precies goed is.

Op een gegeven moment zei ze iets, hij wist later niet meer precies wat, maar hij wist nog wel hoe het voelde. Alsof hij even helemaal stilstond. Alsof de tuin en de muziek en de mensen om hen heen even een stap terugdeden.

Stuur me maar een berichtje

Laat op de avond, toen de tuin langzaam leegliep en mensen in kleine groepjes afscheid namen bij de uitgang, stonden Peter en Sandra bij zijn auto. Ze hadden nog tien minuten gepraat nadat de rest al weg was. Over niets bijzonders. Over alles.

“Misschien een keer koffie?” zei hij.

Ze glimlachte op de manier van iemand die ja zegt voordat ze het zegt.

“Stuur me maar een berichtje.”

Hij reed naar huis met de ramen open. De avond was nog warm. Ergens voorbij Vught dacht hij aan wat Rob had gezegd.

De rest is bonus.

Hij glimlachte. En hij dacht: ik had dit niet verwacht.

Wordt vervolgd.…

Zie ik je snel?
Mart