Terwijl iedereen opschaalt, doe ik het tegenovergestelde

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten.

De wereld om ons heen gaat sneller. Algoritmes bepalen wie je ziet. AI schrijft de berichten. Grote platforms verwerken duizenden singles tegelijk door een systeem dat niemand heeft aangeraakt. Meer mensen, meer matches, meer omzet. Groter, sneller, efficiënter.

En terwijl dat allemaal gebeurt, doe ik iets wat steeds zeldzamer wordt.

Ik pak de telefoon op.

Wat ik eigenlijk doe

Ik noem het weleens een ambacht. Niet omdat het klinkt, maar omdat het klopt.

Een ambacht is iets wat je met je handen doet. Iets waar tijd in zit, aandacht in zit, gevoel in zit. Iets wat je niet kunt automatiseren zonder dat de essentie verloren gaat.

Wat ik doe is precies dat. Ik spreek mensen persoonlijk. Ik kijk wie zich inschrijft. Ik stuur op de samenstelling van een groep. Ik weet wanneer ik de inschrijvingen voor mannen of vrouwen tijdelijk moet sluiten om de balans te bewaren. Ik bel iemand terug die een vraag heeft. Ik sta zelf op de kade in Harlingen als het schip uitvaart. Ik ben erbij.

Dat is niet schaalbaar. Dat weet ik. En dat is precies waarom ik het doe.

Wat er verloren gaat als je opschaalt

Ik zie het bij andere platforms en organisaties. Ze beginnen klein, persoonlijk, met gevoel. En dan groeit het. Er komen medewerkers, processen, systemen. De oprichter staat er niet meer zelf bij. De communicatie gaat via templates. De activiteiten worden groter om meer mensen te kunnen bedienen.

En ergens in die groei verdwijnt het ding waardoor mensen in het begin kwamen.

De sfeer. Het gevoel dat er over jou is nagedacht. De zekerheid dat degene die dit organiseert het ook echt meent.

Bij AI gaat het nog een stap verder. Een algoritme weet niet wie jij bent. Het weet niet dat je de vorige keer net te laat binnenkwam en daardoor een beetje onzeker was. Het weet niet dat jij beter tot je recht komt op een zeilweekend dan op een grote avond met honderd mensen. Het weet niet wat een groep nodig heeft om te functioneren.

Ik wel. Omdat ik erbij ben.

Wat de reviews zeggen

Ik ga je niet vertellen dat Elkaar Ontmoeten perfect is. Dat is het niet. Geen enkele activiteit is perfect.

Maar ik ga je wel vertellen wat mensen zeggen nadat ze er zijn geweest. Niet wat ze invullen op een formulier, maar wat ze me persoonlijk zeggen. Op de kade. Na afloop. Soms weken later in een berichtje.

“Ik had dit niet verwacht.”

“Ik voelde me meteen welkom, niet als een nummer maar als iemand.”

“Het is anders dan alles wat ik eerder heb geprobeerd.”

En de zin die ik het vaakst hoor, in allerlei varianten: “Ik wist niet dat het zo kon voelen.”

Dat is geen marketingtekst. Dat is wat mensen zeggen als ze iets hebben meegemaakt wat ze niet hadden verwacht. En die verrassing, keer op keer, is het bewijs dat het werkt.

Elke activiteit is anders. Dat is geen fout, dat is het punt.

Een algoritme werkt met vaste patronen. Hetzelfde programma, hetzelfde tijdschema, hetzelfde resultaat. Voorspelbaar. Controleerbaar. Schaalbaar.

Wat ik doe is dat niet. En juist daarin zit iets wat ik niet zou willen missen.

Bij het kookweekend in ‘s-Hertogenbosch staat er altijd een programma. Koken, eten, napraten. Maar soms, als de sfeer goed is en de groep er klaar voor is, stapt er iemand op een bootje. Gewoon omdat de Binnendieze er is, omdat iemand het opperde, en omdat niemand er een reden voor kon bedenken om het niet te doen. Niet gepland. Niet op het programma. Gewoon omdat het op dat moment precies goed voelde.

Dat soort momenten zijn niet te organiseren. Ze ontstaan alleen als je de ruimte laat. Als je niet alles tot in de minuut hebt vastgelegd. Als je vertrouwt op de groep en op de dag.

Een AI plant een bootje niet in. Een AI weet niet wanneer de groep er klaar voor is. Maar ik zie het. En dan zeg ik: ga maar.

Waarom ik niet ga veranderen

Mensen vragen me soms of ik ga uitbreiden. Meer activiteiten, meer locaties, meer mensen. Of ik ga automatiseren. Of ik met AI ga werken om het beheer makkelijker te maken.

Het antwoord is nee.

Niet omdat ik bang ben voor groei. Maar omdat ik weet wat er gebeurt als ik de dingen loslaat die het verschil maken. De persoonlijke aandacht. De bewuste groepssamenstelling. Het feit dat ik zelf opneem als je belt.

Die dingen zijn niet het gevolg van hoe we werken. Die dingen zijn waarom we werken.

En zolang er mensen zijn die dat verschil voelen, en er zijn er genoeg die het voelen, ga ik het zo houden.

Ambachtelijk. Persoonlijk. Aanwezig.

Precies zoals het hoort.

Zie je snel?
Mart