Waarom ik het padel event bewust klein houd

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten.

Ik had het padel event allang groter kunnen maken. Meer banen, meer deelnemers, meer omzet. De vraag is er zeker.

Maar ik doe het niet.

En dat is een bewuste keuze die ik je wil uitleggen. Want het zegt iets over wat ik belangrijk vind, en waarom het padel event bij Elkaar Ontmoeten voelt zoals het voelt.

De groepsgrootte is geen toeval

We werken met een beperkt aantal plekken per event. Niet omdat de locatie het niet toelaat, maar omdat ik weet wat er gebeurt als een groep te groot wordt. De sfeer verdunt. Mensen hangen in clusters. Je spreekt aan het einde van de middag maar een handvol mensen echt.

Met een kleine, zorgvuldig samengestelde groep werkt dat anders. Je hebt de hele middag contact met vrijwel iedereen. Je kent aan het einde van de dag niet alleen de naam van de persoon naast je, maar ook iets van wie ze zijn.

Dat is het verschil tussen een groot evenement en een goede dag.

Ik kijk wie er komt

Iets wat de meeste organisatoren niet doen maar ik wel: ik kijk naar wie er inschrijft.

Niet om te selecteren op uiterlijk of achtergrond, maar om de samenstelling van de groep goed te houden. Ik stuur op een fijne verhouding tussen mannen en vrouwen. Ik kijk of er een mix is van mensen die al vaker zijn geweest en nieuwe gezichten. En als een bepaalde kant te snel volgeboekt raakt, sluit ik die tijdelijk.

Dat kost tijd. Maar het is precies waarom mensen terugkomen.

De locatie doet meer dan je denkt

We spelen regelmatig bij De Krekel, een Tennis en Padel centrum waar we de banen volledig voor onze groep hebben. Geen andere clubs die door je wedstrijd lopen. Geen vreemde gezichten in de kleedkamer. De hele ruimte is van ons.

Dat geeft iets. Een gevoel van vrijheid, van mogen. Mensen gedragen zich anders als ze zich niet bewust zijn van buitenstaanders. Ze zijn opener, losser en sneller zichzelf.

Dat is geen detail. Dat is de basis voor wat er daarna gebeurt.

Wat ik zie bij mensen die voor het eerst komen

Er is altijd een moment, ergens in het eerste half uur, dat ik zie hoe iemand loslaat.

Ze komen binnen met een beetje stramheid. Niet onvriendelijk, maar voorzichtig. Ze kijken de ruimte in, schatten de groep in en besluiten hoe ze zich opstellen.

En dan begint het spelen. En dan verandert er iets. De aandacht gaat naar de baan. Het hoofd wordt leeg. En in die leegte ontstaat ruimte voor iets anders.

Het is op die momenten dat ik weet waarom ik dit doe.

Sporten verlaagt de drempel die praten niet verlaagt

Ik heb in de loop van de jaren geleerd dat beweging iets doet wat woorden niet kunnen. Als je samen iets doet, verdwijnt de zelfreflectie. Je bent niet meer bezig met hoe je overkomt. Je bent gewoon bezig.

En in die toestand van gewoon bezig zijn, ontmoet je mensen op een manier die dieper gaat dan een gesprek aan een tafel ooit zou kunnen. Je hebt iets gedeeld. Een inspanning, een moment, een middag.

Dat is de reden dat padel als activiteit werkt. Niet alleen vanwege het spel zelf, maar vanwege wat het doet met de mensen die meedoen.

Wat je meeneemt naar huis

Na afloop zie ik mensen vertrekken. Soms alleen, soms in kleine groepjes die nog even napraten bij de auto’s. Soms worden er nummers uitgewisseld. Soms gewoon een belofte van “tot de volgende keer.”

Wat ik ze altijd wil meegeven, maar nooit hardop zeg: de kwaliteit van een dag zit niet in wat er is gebeurd, maar in hoe je je voelde terwijl het gebeurde.

En als dat gevoel goed is, weet je dat je op de juiste plek was.

Zie je snel op de baan?
Mart