Ze zei: ik ga bewust minder leuke dingen doen. En daarna legde ze uit waarom.

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten. De naam van Anita is veranderd vanwege privacy.

Ik spreek veel mensen. Voor activiteiten, na activiteiten, soms gewoon tussendoor als iemand iets wil zeggen en weet dat ik luister. En in al die gesprekken zijn er zinnen die blijven hangen. Zinnen waarvan ik achteraf denk: dat had ik niet mooier kunnen verwoorden.

Anita zei er zo een.

Ze is een van de vaste gezichten bij Elkaar Ontmoeten. Ze komt al een tijdje, bij verschillende activiteiten, en ze is het type mens dat een ruimte opent zonder dat ze het doorheeft. Warm, scherp, eerlijk. Het soort vrouw dat zegt wat ze bedoelt en daarmee meteen ook zegt wat de meeste anderen niet hardop durven.

We stonden na afloop van een activiteit een beetje na te praten. Ik vroeg hoe het met haar ging. Wat er speelde.

Ze dacht even na. En toen zei ze: “Ik heb besloten bewust minder leuke dingen te gaan doen.”

Ik keek haar aan.

“Als ik iets moois meemaak,” zei ze, “wil ik dat kunnen delen. En als ik thuiskom en er is niemand om het mee te delen, dan is het mooie moment er wel geweest, maar er blijft iets hangen. Iets wat niet helemaal af is.”

Ze zweeg even.

“Dus ik doe liever iets wat ik kan delen. Dan iets moois in mijn eentje.”

Wat ze eigenlijk zei

Ik heb die zin nog vaak teruggedacht. Niet omdat hij verdrietig was, want zo klonk hij ook niet. Hij klonk eerlijk. Helder. Als iemand die precies weet wat ze wil en daar geen omhaal van woorden voor nodig heeft.

Wat Anita zei, is iets wat veel mensen voelen maar zelden zo benoemen. Het gaat niet per se om romantiek. Het gaat om gedeelde beleving. Om het moment na het mooie moment, als je iemand aankijkt en ziet dat diegene het ook heeft gevoeld.

Dat is wat er mist als je alleen bent. Niet gezelschap in het algemeen. Maar de specifieke persoon die naast je stond en hetzelfde zag.

Niet zoekende, maar wel open

Anita is niet iemand die zichzelf zoekende zou noemen. Dat woord past haar niet en ze zou het ook afwijzen als ik het gebruikte. Ze heeft haar leven op orde. Ze geniet van wat ze doet. Ze heeft vrienden, bezigheden, plekken waar ze thuishoort.

Maar ze komt wel. Steeds opnieuw.

En dat is precies wat ik bij zoveel mensen zie bij Elkaar Ontmoeten. Ze zijn niet zoekende in de zin van onvolledig of verloren. Ze staan gewoon open. Voor de kans dat er iemand is die naast hen staat op het moment dat er iets moois gebeurt. Die het ziet. Die het voelt. Die het ook weet.

Dat is een wereld van verschil.

Waarom de kwaliteit het verschil maakt

Ik vroeg Anita ook waarom ze bleef komen. Niet bij deze activiteit specifiek, maar bij Elkaar Ontmoeten in het algemeen.

Ze dacht niet lang na.

“De kwaliteit,” zei ze. “Van de locaties, van de mensen, van hoe het georganiseerd is. Maar ook de kwaliteit van de sfeer. Je voelt hier snel dat het klopt. Dat er over nagedacht is. Dat je er welkom bent, niet als een nummer maar als iemand.”

Ze keek even de zee in.

“En de mensen die hier komen, kiezen ook voor kwaliteit. Dat merk je. Aan hoe ze met elkaar omgaan. Aan wat voor gesprekken er ontstaan.”

Ik hoefde er niets aan toe te voegen.

Wat ik wil dat je hieruit meeneemt

Er zijn mensen die bij Elkaar Ontmoeten komen en meteen weten: dit is mijn plek. Er zijn mensen die twijfelen, één keer komen, en nooit meer wegblijven. En er zijn mensen zoals Anita, die gewoon blijven komen omdat ze weten wat het waard is.

Geen van hen zou zichzelf zoekende noemen. Maar ze staan er wel voor open. Voor het gedeelde moment. Voor de persoon die naast hen staat als er iets moois gebeurt.

En soms, als je genoeg van die momenten meemaakt, is er opeens iemand die er vaker naast staat dan anderen.

Zonder dat je er bewust naar op zoek was.

Zie je snel?
Mart