Niemand heeft nog een bal geslagen. En ik weet al hoe de dag gaat lopen.

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten.

Er is een moment op elke golfdag dat bijna niemand opmerkt.

Het is vroeg. De clinic begint zo. De instructeur staat op het gras en de groep schuift langzaam naar hem toe. Nog geen club in de hand, nog geen bal geslagen, nog geen idee hoe de dag gaat verlopen.

Ik sta dan meestal een stukje verderop. Niet omdat ik erbuiten wil staan, maar omdat je het van een afstandje beter ziet.

En wat ik dan zie, vertelt me bijna alles.

De kring vertelt het verhaal

Kijk eens naar een groep die net is aangekomen.

Ze staan in een halve kring rond de instructeur, maar ze staan niet gelijk. Er zijn mensen die vooraan gaan staan, dicht bij hem, armen los langs het lichaam. Er zijn mensen die precies één stap achter de rest blijven. Er is bijna altijd iemand die helemaal aan de buitenkant staat, net buiten de kring, alsof ze eerst willen weten of dit wel klopt voordat ze erin gaan.

Dat is geen onwil. Dat is voorzichtigheid.

Ik weet precies wat er in die persoon omgaat, want ik heb het honderd keer gehoord achteraf. Ik wist niet of ik hier wel op mijn plek was. Ik dacht dat iedereen elkaar al kende. Ik was bang dat ik de enige was die het nog nooit had gedaan.

En dat terwijl de helft van de kring exact hetzelfde denkt.

Waarom ik niets doe

Je zou verwachten dat ik dan naar die persoon toeloop. Een praatje maak. Ze erbij trek.

Dat doe ik niet.

Want dat werkt averechts. Op het moment dat je iemand aanwijst als degene die erbij getrokken moet worden, bevestig je precies het gevoel waar ze al mee rondlopen. Dan staat die persoon de rest van de dag in het hoofd met: ze hebben gezien dat ik er niet bij hoorde.

Wat wel werkt, is tijd. En een goede instructeur.

Tien minuten later

De clinic begint. De instructeur legt iets uit over de greep. Hij laat zien hoe je staat. Hij maakt een grap over hoe iedereen de eerste keer precies dezelfde fout maakt.

En dan gebeurt het.

Iemand lacht. Niet beleefd, maar echt. En zodra er één iemand echt lacht, verandert de hele kring. Mensen kijken opzij. Ze zoeken even oogcontact met degene naast hen om te checken of die het ook grappig vond. Schouders zakken. De kring wordt kleiner, letterlijk, omdat mensen een halve stap naar binnen doen zonder dat ze het doorhebben.

Die persoon aan de buitenkant? Die staat er na tien minuten gewoon tussen.

Niemand heeft dat geregeld. Het gebeurt omdat mensen samen iets doen wat ze geen van allen helemaal beheersen.

Dat is precies waarom het golf is

Ik had ook een borrel kunnen organiseren. Een lunch. Een wandeling.

Maar bij een borrel moet je praten. Je staat tegenover iemand en je moet iets bedenken om te zeggen. Dat is voor veel mensen juist het lastige deel.

Op de baan hoeft dat niet. Je staat naast elkaar in plaats van tegenover elkaar. Je kijkt allebei dezelfde kant op. Er is iets anders om je aandacht aan te geven, en in die ruimte komt een gesprek vanzelf op gang, zonder dat iemand het hoeft te forceren.

Dat is niet toevallig de reden dat golf werkt. Dat is de hele reden.

Wat ik je wil meegeven

Als jij degene bent die een stap achter de kring blijft staan, weet dan twee dingen.

Je bent niet de enige. Verre van.

En je staat er over tien minuten gewoon tussen, zonder dat iemand je erbij hoeft te trekken.

Je hoeft alleen te komen.

Zie je snel?
Mart