Je kiest je partner niet. En dat is precies het mooiste.

Dit artikel is geschreven door Mart. Mart is onze gastheer die je elke activiteit gaat ontmoeten.

Denk eens na over hoe je normaal gesproken bepaalt met wie je tijd doorbrengt.

Je kiest je vrienden. Je kiest wie je uitnodigt. Op een feestje loop je naar de mensen toe die je al kent, of naar iemand die er aardig uitziet. Zelfs op een datingapp kies je. Links, rechts, volgende.

Overal in je leven kies je zelf.

Behalve op de padelbaan.

Hoe de indeling werkt

Bij het padel event spelen we in dubbels met wisselende partners. Dat betekent dat je in de loop van de middag met verschillende mensen op de baan staat. Niet met de persoon die je het leukst lijkt. Gewoon met wie er aan de beurt is.

Ik hoor soms vooraf: en als ik nou iemand krijg waar ik niet mee klik?

Dan zeg ik altijd hetzelfde. Dat weet je nog niet.

Wat er gebeurt in twee minuten

Je staat naast iemand die je nog nooit hebt gezien. Jullie moeten samenwerken, of je wilt of niet. De bal komt, iemand roept iets, jullie lopen tegelijk dezelfde kant op en botsen bijna. Je lacht allebei.

En dan is er iets veranderd.

Want dat kleine moment, dat gestuntel van twee mensen die elkaar nog niet kennen, slaat iets open wat een gesprek nooit zo snel voor elkaar krijgt. Je hebt samen iets meegemaakt. Het is niks bijzonders. Maar het is wel van jullie samen.

Dat is in twee minuten gebeurd. Op een feestje praat je twee minuten over het weer.

De mensen die je zelf nooit had gekozen

Hier zit het echte punt.

Als je zelf mag kiezen, kies je wat je herkent. Iemand van ongeveer jouw leeftijd. Iemand die er ongeveer uitziet zoals de mensen die je al kent. Iemand met wie het veilig voelt. Dat doen we allemaal, en het is heel logisch.

Maar daardoor ontmoet je ook steeds dezelfde soort mensen.

Op de baan werkt dat anders. Je staat naast iemand die je op een feestje misschien was gepasseerd. En na drie games merk je dat diegene droog grappig is, of verrassend fanatiek, of precies het type dat jou rustig houdt als het even niet loopt.

Dat ontdek je alleen omdat je geen keuze had.

Samen verliezen doet meer dan samen winnen

Nog iets wat me opvalt.

De koppels die een partij makkelijk winnen, lopen van de baan en gaan uit elkaar. Prima gespeeld, bedankt, tot zo.

De koppels die samen een partij uit handen geven, die blijven nog even staan. Ze praten na over dat ene punt. Ze zeggen allebei dat het hun eigen schuld was. En daarna, bij de naborrel, zoeken ze elkaar als eerste weer op.

Verliezen deel je. Winnen vier je.

Dat eerste bindt harder.

Je hebt er niets voor nodig

Je hoeft niet te kunnen padellen. De helft van de groep heeft het nog nooit gedaan, en bij een clinic maakt niemand zich daar druk om.

Je hoeft ook niet te weten wie je wilt ontmoeten. Dat is juist het punt van deze middag. Die beslissing wordt je even uit handen genomen.

Je stapt de baan op met iemand die je niet kent. En soms loop je er samen weer af.

Zie je snel?
Mart